خانه ام ابریست

یکسره روی زمین ابری ست با آن

از فراز گردنه خرد و خراب و مست


باد می‌پیچد

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من!


آی نی زن که تو

را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟


خانه‌ام ابریست اما

ابر بارانش گرفته ست


در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،

من به روی آفتابم

می برم در ساحت دریا نظاره


و همه دنیا خراب و خرد از باد است

و به ره، نی زن که دائم می‌نوازد نی،

در این دنیای ابراندود

راه

خود را دارد اندر پیش...!

 

شاعر : "نیما یوشیج"